Fietsroute de Groene Weg – 2008

Vanochtend eerst weer de gebruikelijke inkopen gedaan voor de picknick en voor de drankvoorraad. Het is met winkels, horeca en hotels niet dik gezaaid in deze streek van de Meurthe en de Moselle. Dus we moeten op alles voorbereid zijn. We maken tijdens onze route nog al eens een slalombeweging om niet op de grotere wegen te hoeven fietsen. Vandaag was dat ook weer het geval. Van Lunéville naar Maixe, Serres, Hoéville, Mocel sur Seille, Pettoncourt, Cambrey (onze picknickplaats op het dorpsplein), Château-Salins, Puttigny, Vannecourt, Château-Bréhain naar Oron. Bij Oron hebben wij de route verlaten. Eerst even gebeld of er 7 km verderop wel een kamer voor ons beschikbaar was en dat was het geval. Toen doorgefietst naar Delme. Weer lekkere klimmen gehad al komen wij minder hoog en is het een heuvelachtig landschap geworden. Maar de natuur om ons heen blijft schitterend.

Nu nog enkele cijfers: Totaal in 16 dagen 1.067 km gefietst. Sts Maries de la Mer tot Delme 946 km. Volgens het boekje 878 km. Totale fietstijd 72 uur en 3 minuten. Wat overige zaken zoals, Rastaatje nog niet gezien, vandaag wel twee fietsers uit Groesbeek tegengekomen. De wijn tijdens het eten smaakt steeds weer prima. Tot op heden hebben wij nog geen cava’s gecontroleerd dus een glaasje uit het vat van Kees en Nico houden wij nog maar even tegoed. Op woensdagmiddag kwamen wij langs lege tennisbanen, helaas hadden wij onze rackets niet bij ons, anders…. De fiets van Marijke had alleen wat beschadigingen en een verbogen beschermstang. Dit laatste zelf verholpen. De laatste dagen met een stevige tegenwind te maken gehad. De wind is al iets gedraaid uit het Noorden, naar het Noordnoordoost, maar dit is nog veel te weinig. We wachten het verder gewoon af.

Het vertrek was weer fris maar wel met een zonnetje. Maar na een uurtje was de zon weer verdwenen en kwam pas laat op de middag terug. Ik zag mezelf al op een terras een pilsje drinken, maar de schaduw van de gebouwen heeft dat voorkomen. De tocht van vandaag was weer geweldig. Er waren drie grote pukkels en vele pukkeltjes om te overwinnen. Het blijft grappig, het uitzicht verandert steeds. We klimmen een heuvel op en als je naar beneden gaat dan is het beeld van voor de beklimming weer verdwenen. Vandaag kwamen we door Jésonville. Deze plaats heeft iets heel typisch. Vanaf voor het dorp, vanaf de Middellandse Zee gezien, stroomt het water naar de Middellandse Zee. Al het water wat valt na dit dorp komt tenslotte uit in de Noordzee. We hadden bedacht dat we door wilden rijden tot Lunéville en dat is toen wel een lange dag geworden. Maar Lunéville is het slot van de eerste etappe van het tweede boekje. De stad bezocht met een kasteel, de St Jacqueskerk met twee bijzondere torens en Het grote Place de Leopold met een fontein. We zijn inmiddels uit de Vogezen en in de omgeving van de Meurthe en de Moselle (Moezel). We zijn inmiddels in Lunéville over de brug van de Moezel gegaan.

Steeds weer nieuwe ervaringen. Prima geslapen op de slaapzaal, er waren verder geen nieuwe gasten aangekomen. De temperatuur is toch wel aan de lage kant, we hebben zelfs vanochtend eerst onze handschoenen aangehad, kan je nagaan. Het blijft toch prachtig hoe wij steeds weer op rustige wegen terecht komen. Vandaag hetzelfde als gisteren met iets meer de nadruk op bossen. We hebben onze lunch gebruikt op de Place de Jeanne d’Arc in Passavant-la-Rochère. Er stond een hele tijd een man bij het gemeentehuis te wachten. Ik zeg, die wacht op de burgemeester en ja hoor de burgemeester kwam aanrijden en ze verdwenen samen het gemeentehuis is. De man was snel klaar en hij bleek de tuinman te zijn die de plantjes ging poten op ons picknickplein. Vandaag kwamen wij weer twee Belgen tegen die ons tegemoet kwamen en op weg waren met hetzelfde boekje. Zij waren in Luxemburg gestart en gaan tot Avignon. Het blijft puzzelen voor een goede overnachting. In Darney geen mogelijkheden, volgens het boekje wel op twee kilometer buiten het dorp. Daarheen gefietst en met een positief resultaat besloten en een kamer genomen in Hotel de la Gare. En dit hotel ligt in de Vogezen, waar wij sinds vanmiddag in beland zijn.

Vanmorgen verkleumd van de camping aan de rivier de Ognon vertrokken, zonder ontbijt hebben we ons weer snel warmgetrapt en zijn we tevens op zoek naar een bakker gegaan. Dit liet op zich wachten, dus hebben we ons noodrantsoen aangesproken om de maag wat te vullen. Later is het allemaal weer goed gekomen. We hebben de hele tijd het hoofd gebogen over waar we de komende nacht kunnen slapen. De hotels en Chambre d’Hotes zijn zeer dun gezaaid. Al fietsend door een nog steeds hobbelend landschap met koeien en paarden en redelijk wat gerstvelden kwamen we, na Soing, voor onze picknick op een iets hogere hobbel terecht. Tijdens het eten hadden we geweldig uitzicht op een grote omgeving. Maar na twee minuten weer op de fiets reden we een dorp binnen, dat we vanaf de hoge positie niet gezien hadden. Wat we wel gezien hadden waren de donkere wolken die zich aan het verzamelen waren. Maar we reden kennelijk de goede kant uit. Want meer dan een paar druppels hebben we niet gehad. We zijn in het gebied van de Hoge Saône gekomen en hebben de Tunnel van St Albin bezocht. Na bellen en navragen zijn we weer op een camping terecht gekomen, maar nu aan een kanaal naar de Saône, op een slaapzaal, waar we met z’n tweeën de hele zaal in beslag hebben genomen.

Vanochtend tijdens het wakker worden hoorde ik maar steeds water kletteren. Regende het nu of niet? Er loopt namelijk een stroompje achter het hotel. Nadat de luiken waren geopend kon ik zien dat het wel geregend had maar dat het nu bewolkt en droog was. Dat valt even mee, want de voorspellingen voor vandaag waren il pleut, il pleut. We moesten een drukke weg de stad uitnemen, de N5. Aangezien het vandaag zondag is en nog redelijk vroeg in de morgen, was er vrijwel geen verkeer. Nog even bij de Boulangerie langs geweest voor een baquette en daarna onze tocht vervolgd. We werden uiteraard weer via mooie weggetjes gestuurd. Door kleine, oude dorpjes, bijna allemaal met een waterreservoir met stromend water, op het dorpsplein. Door bossen gefietst en langs graanvelden en weiden met nieuwsgierige koeien. In Arc et Senans zijn we gestopt bij Saline Royale. Hier heeft architect Claude-Nicolas Ledoux van 1775 tot 1779 een uniek stuk industriele architectuur ontworpen. Hij wilde in een cirkel alle gebouwen neerzetten. Het gebouw voor de zoutwinning, daarnaast de ruimte om het zout op te slaan, de kantoren etc. Tevens wilde hij voor alle werknemers daar tegenover woningen bouwen. Van dat laatste onderdeel is helaas niets terecht gekomen.

We wilden proberen het eerste boekje, het derde deel, uit te fietsen en dit is ook gelukt. Een kwartiertje voor aankomst in Marnay kwamen de eerste spetters, die ons vervolgens noodzaakte maatregelen te treffen. Een bushokje bracht uitkomst. Tijdens onze verplichte rustpauze een zakje chips genuttigd en op naar Marnay. In Marnay zijn drie hotels, volgens de uithangborden. Het door ons uitgekozen hotel bleek een rustdag te hebben. De twee andere hotels waren inmiddels buiten gebruik. Op goed geluk naar de camping net voor het dorp teruggefietst. Hier was een stacaravan voor ons te huur. Gelukkig is het overnachtingsprobleem hiermee opgelost. Inmiddels is het onweer met hevige regen losgebarsten en gelukkig zitten wij comfortabel.

We hebben de Hoge Jura bedwongen. Gisteren al een stuk geklommen. Die tactiek hebben we wel meer toegepast. De ene dag een stuk van de helling en de andere dag de rest klimmen. Dit betekent wel dat na het ontbijt de versnelling meteen op 1-1 staat en de kuitspieren gespannen. Maar snel boven zijn is weer leuk. Het bleef klimmen en dalen met de rivier de Ain als gezel. Bij het Vouglans stuwmeer is de rivier heel breed en het meer is wel 32 km lang. We hebben wel het grootste deel met regen gereden. Maar ja, dat heb je in een gebied met veel bomen die allemaal water moeten hebben en het teveel aan water teruggeven. We hebben dan ook door een geweldig stuk bos gereden. Na de middag gingen we alweer afdalen en lieten we de mooie bergen achter ons en ook de regen. Tijdens een afdaling viel de laagte naast ons enorm op. Het leek net of er een andere etage naast ons te voorschijn kwam. Maar dan zagen we een parkeerplaats en borden. Het bleek het Cirque de Ladoye. Een door kolkend water uitgeslepen diep trechtervormig dal. Toen bleek dat wij nog op een hoogte van 250 meter zaten. Na nog een lange afdaling zeilden we zo Poligny binnen. Het is ook weer leuk om in een stad te zijn en op een zonnig terras het pilsje (deux pression) te pakken.

Vanochtend eerst nog even een foto gemaakt van de entree naar ons appartement met tuin, zwembad en jeu de boulesbaan. Voor het hotel staat een brons beeldje van een jongen die loopt, ook vastgelegd op de foto. Gisteren hebben wij de rivier de Ain een klein stukje op afstand gevolgd. Vandaag blijft de rivier vrijwel steeds is beeld, als er tenminste geen bomen en struiken voorstaan. Na de start direct de rivier overgestoken. Er waren al vissers langs de oever aan het vissen. Vrij snel kwamen wij op de D91, deze weg loopt langs de rivier en die hebben wij gevolgd tot Le Port. Hier hebben wij een oversteek gemaakt naar de zonnige kant van de rivier. Daarna de D60 gevolgd tot in Cernon. Voor Marijke een makkelijke dag, bijna geen leeswerk. De tocht van vandaag was werkelijk fantastisch. Er waren bijna geen auto’s op onze route. Hierdoor konden wij ook genieten van de zingende vogels, de hagedissen die vanuit het zonnetje wegschoten in de berm, de vogels die op zoek waren naar de vissen in het water en die rond cirkelden en ineens verdwenen waren. De prachtige bossen die helder groen zijn. Al met al genieten. We moesten natuurlijk wel weer fietsen en in het begin bleef het bij lichte stijgingen en dalingen. In de middag veranderde dit beeld. Stevige klimmen met heerlijke afdalingen. In een bocht bovenop een bergmassief kwam ineens een paraglijder te voorschijn. Hij maakte een hele mooie afdaling en wij fietsten later langs hem en toen had hij zijn parachute al bijna ingepakt. Dan hadden wij het water weer vlak naast ons en dan weer diep beneden ons. In de Ain zijn wel drie elektriciteitscentrales. Er kan binnen vijf minuten ca. 450.000 kW opgewekt worden, van het water uit de stuwmeren. De klim naar Cernon was stevig en toen wij het dorpje binnen fietsten viel het hotel heel snel op en hier beëindigde wij onze tocht voor vandaag. Vlak voor Cernon hebben wij nog twee belgen gesproken die dezelfde route fietsen. Zij waren gestart in Arlon en gaan met de TGV terug. Het weer was van bewolkt naar zonnig en andersom met maar 5 druppels regen.

Het was weer een andere dag dan de twee vorige dagen. Vandaag was er alleen veel plat en vlak terrein, waardoor we rechte stukken gereden hebben met een weids uitzicht met mooie veldbloemen. En de bergen ver weg. Maar zoals we wel wisten wordt het morgen andere koek. Dan gaat er weer geklommen worden. Vandaag hebben we de hele dag af en toe een spetje regen gehad. De lucht was de hele dag grijs. Dus geen erbarmelijke hete zon, dus heerlijk fietsweer. Tot nog toe rijden we door hele leuke dorpen, dus niets uitgestorven. In elk dorp staat er wel een bordje richting feestzaal. Voorbij Loyettes zagen we een kerncentrale met wel 4 koeltorens. De witte stoom verdween in de grijze bewolking. Het hotel waar wij vannacht overnachten, ligt aan de rivier de Ain. Bij het hotel zijn veel terrassen, ook aan de kade, maar er is nu weinig publiek voor. Het is op de brug een prachtig uitzicht op een watervalletje over de hele breedte van de brede rivier. Om een indruk te geven waar we ongeveer zitten, dat is dat we Lyon vandaag gepasseerd zijn en inmiddels 40 km links onder ons ligt.

Vanochtend was het hotel restaurant weer volledig in gebruik zodat wij ons ontbijt hier ook konden gebruiken. Helaas een karig ontbijt zelfs geen gekookte (koude) eieren, maar natuurlijk hebben wij het hier weer mee gedaan. Onze watervoorraad weer aangevuld en vertrokken met een vrijwel strak blauwe lucht, dat belooft wat voor vandaag. We waren nog niet op het hoogste punt van etappe 2 gekomen maar vandaag moet het wel lukken. Na enkele rustige klimmetjes kwamen wij alweer aardig op niveau, maar nog niet genoeg voor ons hoogste punt. Wel weer prachtige vergezichten en mooie plaatjes van het dal. Door het niet goed lezen van de route reden wij een afslag naar links voorbij. De naamsaanduiding van het dorpje was op een vreemd bord geplaatst en ook hierdoor waren wij op het verkeerde been gezet, gelukkig slechts 1 km terug fietsen. En toen kwam het. In het boekje wordt gesproken over een klim. Sommige stukken waren boven de 10 procent. Pittig maar toch weer gelukt. In Arzay, Terre Raugo het hoogste punt van 520 m. We bleven een stuk op deze hoogte fietsen en kwamen diverse keren langs kleine meertjes (ètangs). Toch wel heel apart zo tussen de bossen en op deze hoogte. Vanaf nu nog enkele kleine afdalingen en korte klimmen. Op diverse verkeersborden kwamen wij Grenoble en Lyon tegen. De laatste 15 km van vandaag met behoorlijke afdalingen totdat wij op ca 220 m uitkwamen. Wel een lange fietsdag vandaag. We stapten pas om 18:20 uur van de fiets bij het enige hotel in Frontonas en gelukkig was er een kamer beschikbaar. Lekkere douche en op naar de grande pression. Al met al toch weer een fantastische fietsdag. Nu nog enkele cijfers: Van Marseille airport tot Frontonas 534 km gereden in 33:53 uur. Van het boekje van Sts Maries de la Mer tot Frontonas 371 km. Totaal in 8 fietsdagen.

Vandaag weer een pittige klimdag gehad. Eerst hebben we voornamelijk gedaald met tussendoor klimmetjes. Vanmiddag voornamelijk geklommen, terwijl de temperatuur opgelopen was tot 28 graden. We hebben de grote bergen alleen op afstand gezien. Gelukkig vandaag geen onweer en geen regen in de avond. We zijn ook door mooie plaatsen gefietst, zoals Roman sur Isere met in de St Bernardkerk negen grote wandkleden uit de 6e eeuw. Het waren geen Gobelin kleden maar de afbeeldingen waren geborduurd met halve kruisjes. Verder was Donat sur Herbasse een mooie stad en de stad Hauterivers waar wij verblijven. Een postbode heeft hier een Gaudi-achtig huis gebouwd van 1881 – 1912. Verder hebben we het weer voor elkaar: slapen in een gesloten hotel. De bakkersvrouw aan de overkant heeft even bemiddeld en de vader van de eigenaar heeft ons binnen gelaten. P.S .Ank bedankt voor je bijbel. Hij komt heel goed van pas. Jan, Jules hadden we achtergelaten in Spanje maar hij heeft ons in Frankrijk weer gevonden.